Vrijdagavond 20:30 draai ik de auto het grind voor de Sint Benedictusabdij op. Kim* kijkt me aan en vraagt ‘ben je er klaar voor?’ “Jazeker zeg ik vastberaden, even snel nog wat filmen in de ondergaande zon, voor de aftermovie natuurlijk.” Kijk ‘m hier:

De abdij ligt in Achel, waar in 1830 de grens tussen Nederland en België getrokken werd. Nu is de grens te herkennen aan een dikke witte streep op de weg met twee vlaggen van respectievelijke de voorgenoemde landen.

De route

Waarom is die streep zo belangrijk in dit verhaal? Ze vormt de start van ons avontuur. 10 minuten na ons draaien er nog twee auto’s knarsend het grind op. Paul, Istvan en de aanhang stappen uit. Fietsen worden uitgeladen en in elkaar gezet, kleding wordt nog een keer rechtgetrokken en de lampjes op het stuur getest. Langzaam gaan we richting de witte streep.

20:59, we kussen de partners nog een keer en kijken elkaar aan. Istvan zegt, “zullen we dan maar?” De klokken van de abdij slaan 9 keer en we klikken alle drie onze schoenen in de pedalen. ONYVA! Achter ons hoor ik nog net, “wat een gekken…”.  “Doei! Tot morgen!”.

We zetten koers voor 544 kilometer langs de grenzen van de provincie Noord-Brabant. Het plan was simpel, in één dag (24u) de gehele afstand afleggen en op tijd terug bij de abdij voor een vers getapt trappistenbiertje.

De eerste kilometers gaan soepel en we draaien de klinkers op richting Borkel en Schaft. We dokkeren er overheen en zien de zon steeds verder achter de horizon zakken. Door de bossen aan de Belgische grens rijden we naar Luyksgestel waarna een smal kronkelpad ons over de Kempen door het bos naar Landgoed “De Utrecht” voert. Het laatste daglicht heeft inmiddels plaatsgemaakt voor het zwart van de nacht. Onze lampen doen goed werk en maken de wereld 30 meter groot, daarbuiten is er niets. Istvan is nog langs de praxis geweest voor een bouwlamp, grappen we. Zijn verlichting is zo fel dat de zon het af zou leggen.

rondje brabant door de nacht
rondje brabant door de nacht

Hilvarenbeek, Goirle en Riel worden doorkruist en we naderen het echte grensgeval. Een slingertocht door Baarle-Nassau en Baarle-Hertog. Hier is de grens erg wisselvallig aangezien het dorp in beide landen ligt. De 100 kilometer naderen, het is middernacht geweest en we zien lampen opdoemen. De ouders van Paul staan ons op te wachten met hun camper. De bidons worden voorzien van vers water en een paar gevulde koeken naar binnen gewerkt. Klaar voor de rest van de nacht. Nog maar zes uur en dan is het weer licht.

Twee uur verder rijden we met een gemiddelde van ruim boven de 30 km/h Nispen binnen, de bidons van Istvan raken wat leeg en we besluiten hier water te tanken. Uit eerdere lange ritten wist ik waar altijd water te halen was, zodoende stonden we om half 3 ’s nachts op de begraafplaats. Een bijzondere en ietwat ongemakkelijke ervaring. De Heer hing in het midden aan een groot kruis en keek toe hoe we in stilte onze bidons vulden om verder te kunnen.

Na deze wat ongebruikelijke stopplek wordt er koers gezet naar Bergen op Zoom waar we de Zeeuwse grens schampen en de 200 kilometer passeren. De route loopt vanaf nu noordwaarts tot we bij 250 kilometer Willemstad binnenrijden met aan de linkerkant het Hollandsch Diep. In de vestingstad trekt de protestantse koepelkerk onze aandacht en besluiten nog een korte stop in te lassen. Naast de kerk ligt sinds 1563 (wikipedia) een grote begraafplaats met bijbehorende kraan. Terwijl we iets eten, water vullen en even uitrusten zien we het eerste licht aan de hemel verschijnen. Snel de fiets weer op, de ochtend tegemoet.

Stop op het kerkhof in Willemstad.
Stop op het kerkhof in Willemstad.

Tijdens het ochtendgloren komen we door Lage Zwaluwe waar we halfweg koers zijn. De tocht loopt verder langs de Biesbosch en kijkt nog even uit over de Waal. Door de gunstige wind en nog volop moraal ligt ons gemiddelde nog ruim boven de 30km/h en kijken we uit naar kilometer 335 waar we in Heusden opgewacht worden voor de zogenaamde ravitaillering. We worden in de watten gelegd met goed eten, eindelijk iets zouts en hartigs na 13 uur lang reepjes en gelletjes. Zelfs een washandje en vers water is aangesleept. De moraal stijgt weer tot ongekende hoogte. Paul wisselt hier zijn trouwe ros voor een super-de-luxe tijdritmodel. Hij mag vanaf nu op kop, grappen we.

De rit gaat verder over de kasseien van Heusden richting Den Bosch. Even later slingeren we over de dijken langs de Maas. 90 kilometer lang ligt het tempo ruim boven de 30km/h. Maar we weten beter, de wind blaast flink in de rug. Vanaf Ravenstein veranderd onze richting af en toe al richting zuid/zuidwest en komen de eerste waarschuwingen. Voorbij Cuijk zijn we inmiddels 420km onderweg en nog ‘maar’ 120 te gaan.

De route loopt vanaf hier omlaag langs de Limburgse grens. Windkracht 4 staat ons tegen en het tempo zakt regelmatig naar 25km/h. We zuchten en steunen en krijgen met moeite de trappers rond. De wetenschap dat er nog zeker 4 uur voor ons ligt is niet fijn maaaaar… Vanaf hier krijgen we hulp, er wachten twee fitte mannen op ons, Marcel en Joris. Zij loodsen ons een flink stuk verder waar we Jos tegenkomen die het overneemt en de kop pakt.

Jos weet ons te vertellen dat er nog iemand, Gillis, vanuit Achel onze kant op fietst. Gillis komen we tegen op het moment dat de hemel openbreekt en ons naast de tegenwind trakteert op een stortbui van een uur.

Na het natte pak komen we op bekender terrein en rijden we richting Maarheeze. Van daar uit is het nog maar een klein stukje naar Achel. Alleen dwingt de provinciegrens ons eerst nog naar beneden te zakken richting Budel en daar omheen. Nog 30 kilometer te gaan.

De zon breekt door en het laatste stuk van de route aan. Terwijl we over een smal pad door het bos de grens tussen Nederland en België drogen we op en komen nog één hindernis tegen, 3km gravelstroken richting “De Kluis”. Een deel van de groep zet nog een keer flink aan de finale van een koers gelijk. We stormen door tot we echt aan het allerlaatste stukje toe zijn. We kijken elkaar nog een keer aan en rijden met z’n drieën de laatste meters richting dezelfde streep waar we ruim 20 uur geleden vertrokken. Het ontvangstcomité staat klaar en we passeren moe en voldaan de streep. Om te vieren wat we neergezet trakteren we elkaar op een flinke champagnedouche. Een soort jeugddroom die eindelijk uit komt, zo’n grote fles goed schudden en leegspuiten omdat je iets speciaals geflikt hebt.

De Finish van Rondje Brabant XL.
De Finish van Rondje Brabant XL.

Onze afspraak was om voor 20:00 terug te zijn, dit lukte ons ruim. Om 18:30 ploften de vermoeide en afgepeigerde achterwerken in een stoel bij de trappistenbrouwerij van het klooster. De triple smaakt fantastisch.











* Kim is mijn partner

Één reactie op “Rondje Brabant XL”

  • Paul

    Was een mooie tocht… wie weet nog een provincie (of 11?)

    Beantwoorden

Reageren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *